Açılır pencerenin çıkışı da tasarlanmalı
Bir yazıyı karttan açılan pencerede okumak pratik olabilir. Fakat pencereye girdikten sonra kapatma düğmesini bulamamak veya klavye odağının arkadaki sayfaya kaçması deneyimi bozabilir. Modal yalnızca bir kutu değil, geçici bir etkileşim alanıdır.
Bana kalırsa iyi bir açılır pencere kendini göstermesinden çok, kullanıcıyı ne kadar az köşeye sıkıştırdığıyla anlaşılır. Bir kampanyayı duyurmak için bütün ekranı kapatmak kolay; okurun nerede kaldığını korumak daha dikkat isteyen bir iş. Ben modal kullanmadan önce aynı mesajın sayfanın içinde verilip verilemeyeceğini düşünürüm. Gerçekten gerekiyorsa da çıkışını girişinden daha zor hale getirmem.
Temel fikir
W3C’nin modal örüntüsü, odağın pencereye taşınmasını, içindeki kontrollerde dolaşmasını ve kapanışta uygun yere dönmesini ele alır. Escape ile kapanış ve erişilebilir bir ad da önemlidir. Arka plan görsel olarak karartıldığı hâlde etkileşime açık kalıyorsa gerçek bir modal davranışı oluşmaz.
Bir örnek üzerinden
Blog yazısını açtığında başlık görülsün; kapatma kontrolü uzun metinde de ulaşılabilir kalsın. Kaynak bağlantıları yeni sekmede açılıyorsa kullanıcıya sürpriz yaratmamaya dikkat et. Pencere kapandığında başlangıçtaki karta dönmek, arşivde kaybolmayı önler.
Nereden başlamalı?
Fareyi bırakıp Tab, Shift+Tab ve Escape ile dene. Arka sayfadaki düğmelere yanlışlıkla ulaşılıyor mu? Yerel dialog öğesi bazı işleri kolaylaştırır ama içerik ve odak kararlarının kontrol edilmesi yine gerekir.
Benim yaklaşımım
Bir blogdaki abonelik çağrısını tasarlasam yazıya girer girmez karşıma çıkan zorunlu bir pencereyle başlamazdım. Önce içerikte sakin bir davet kullanırdım. Modal gerekli olduğunda başlığı, kapatma düğmesini ve odak hareketini birlikte kontrol ederdim. Kullanıcı vazgeçtiğinde aynı paragraftan okumaya devam edebilmeli; bunu tasarımın ayrılmaz bir parçası olarak görürüm.
